וַיֹּ֧אמֶר דָּוִ֛יד אֶל־גָּ֖ד צַר־לִ֣י מְאֹ֑ד אֶפְּלָה־נָּ֣א בְיַד־יְהוָ֗ה כִּֽי־רַבִּ֤ים רַחֲמָיו֙ מְאֹ֔ד וּבְיַד־אָדָ֖ם אַל־אֶפֹּֽל׃
האָט דוד געזאָגט צו גָדן: מיר איז זײער ענג. לאָמיך, איך בעט דיך, פֿאַלן אין דער האַנט פֿון גאָט, װאָרום זײַן רחמנות איז זײער גרױס, און לאָמיך ניט פֿאַלן אין דער האַנט פֿון אַ מענטשן.
II Samuel
Dovid said to Gad, "I am in great anguish. Let us fall into the hand of Adonoy because He has much compassion, [but] let me not fall into the hands of man."